Baran jako zwierzę mocy

Kiedy Baran jest Twoim zwierzęciem mocy

Jako Twoje zwierzę mocy Baran użycza Ci ochronnej, karmiącej siły, na której inni mogą budować: przy Tobie każdy czuje się schroniony, bo dajesz, nie licząc, i jesteś na miejscu, zanim ktoś musi prosić. W Tobie mieszka głęboka potrzeba, by troszczyć się o innych i dawać im dom, i udaje Ci się to z naturalnym ciepłem. Twoim zadaniem życiowym jest dawać hojnie, nie zapominając przy tym o sobie: nauczyć się, że i Ty możesz dostawać pokarm. Bo Baran w Tobie może troszczyć się o wszystkich tak dalece, że służy sobie ostatniemu i pewnego dnia staje wyczerpany. Gdy rozpoznasz, że troska o siebie nie jest samolubstwem, lecz krynicą, z której Twoja hojność może dopiero trwale płynąć, z samopoświęcenia narodzi się człowiek, który daje, a jednak pozostaje bogaty. Twoje zwierzę mocy wyrasta z Twojej nakszatry urodzenia: domu księżycowego, w którym stał Księżyc przy Twoim urodzeniu. Baran (żywioł Ziemia) jest związany z nakszatrą Pushya; jeśli Twój Księżyc tam stoi, to Baran jest Twoim towarzyszem. Główne motywy: Troska, ochrona, oddanie.

Baran, Twoje siły

Jesteś niezawodną skałą, na której opierają się inni: w rodzinie, wśród przyjaciół, w zespole jesteś tym, gdzie zbiegają się nici i gdzie ludzie znajdują oparcie. Rozpoznajesz potrzeby często zanim zostaną wypowiedziane: widzisz, kto jest zmęczony, kto ma zmartwienia, kto potrzebuje ciepłego słowa, i wkraczasz, nie robiąc zamieszania. Ta cicha niezawodność jest rzadka i cenna. Twoja stałość daje ludziom wokół Ciebie poczucie bezpieczeństwa warte złota w niespokojnym świecie. Wiedzą, że mogą na Ciebie liczyć, że nie znikasz, gdy staje się trudno. W pracy to Ty trzymasz sprawy razem i je dźwigasz, karmiąc zespół, a nie tylko go wykorzystując. W domu tworzysz miejsce, w którym można się osunąć. Ten dar bycia bezpieczną przystanią dla innych czyni Cię kimś, wokół kogo rzeczy rozkwitają, bo przygotowujesz grunt, na którym mogą rosnąć.

Baran jako zwierzę mocy: wyzwanie i wzrost

Twoja troska może przechylić się w samopoświęcenie. Troszczysz się o wszystkich, aż zostaje pustka i wyczerpanie, a często dopiero wtedy, gdy nic już nie działa, zauważasz, że Twoje własne potrzeby wylądowały na samym końcu. Dawanie przychodzi Ci łatwo, a przyjmowanie z trudem; prosić o coś dla siebie wydaje się niemal samolubne, i tak dajesz dalej, nawet gdy własna studnia dawno wyschła. Kryje się za tym czasem ciche zmartwienie, że miłość należy się Tobie tylko wtedy, gdy się przydajesz. Rośniesz, gdy pojmujesz, że możesz czerpać tylko z pełnej studni, że troska o siebie nie jest niewiernością wobec innych, lecz właśnie warunkiem, by móc im dalej dawać. Kto karmi siebie, ma więcej do dania, nie mniej. Gdy znów wkraczasz dla wszystkich, zapytaj siebie: kto właściwie troszczy się o mnie i czy w ogóle na to pozwalam? Żywiciel, który poi także siebie, nie wysycha: staje się niewyczerpaną krynicą.

Jak połączyć się ze swoim zwierzęciem mocy

Każdego dnia planuj rozmyślnie jedną rzecz, która należy tylko do Ciebie (pół godziny, rytuał, małą radość), i traktuj ją jako równie ważną jak potrzeby wszystkich innych, nie jako resztkę, która zostaje, gdy każdy jest już zaopatrzony. Ta codzienna uwaga dla siebie napełnia Twoją studnię. Gdy chcesz znów wkroczyć dla kogoś, zatrzymaj się na chwilę i zapytaj siebie: kto właściwie troszczy się o mnie, i czy już dziś coś dla siebie zostało zrobione? Ćwicz ponadto nie tylko dawać pomoc, ale i przyjmować ją. Mów tak, gdy ktoś chce Ci sprawić dobro, i zostaw wyrzuty sumienia z boku. To ćwiczenie, by nauczyć się otrzymywać, gdy jest się przyzwyczajonym do dawania. Tak pozostajesz ciepłym, karmiącym człowiekiem, którym jesteś, tylko takim, którego też ktoś podtrzymuje, i dlatego nigdy nie pustoszeje.

Częste pytania

Więcej wpisów